Bir şehrin hafızasına kazınan anlar vardır. Bunlar ne kutlamalar ne de törenlerdir; genellikle dumanın, sarsıntının ve korkunun hakim olduğu anlardır. Balıkesir, bugünlerde tam da böyle bir hafıza inşa ediyor. Kent bir yandan alevlerle, bir yandan toprağın öfkesiyle boğuşurken, toplumun vicdan pusulası da şaşmaz bir netlikle çalışıyor ve soruyor: Kim nerede?
Bu soruya verilecek cevap, aslında modern siyasetin de bir özetidir. Kriz anları, siyasi aktörler için bir yol ayrımıdır. Bir yol, başkentin gürültülü koridorlarına, sosyal medyanın yankı odalarına ve polemiklerin sığ sularına çıkar. Diğer yol ise çamurlu çizmelere, isli yüze, vatandaşın sırtını sıvazlayan bir ele ve sahanın meşakkatine…
Ahmet Akın’ın bu yol ayrımındaki tercihi, sözlerden çok eylemleriyle ortada. Geceyi gündüze katarak, “ailem” dediği Balıkesir halkının yanında saf tutması, onun için siyasetin bir makam değil, bir hizmet alanı olduğunun en somut kanıtı. Yangınla mücadele eden itfaiyecinin yanında, evinin akıbetini endişeyle bekleyen depremzedenin karşısında olmak, siyasi söylemlerin en parlak olanından bile daha güçlü bir mesajdır.
Tam da bu yüzden, kendi adının geçtiği siyasi atışmalara karşı “Benim gündemim başka” demesi, basit bir reddiye değil, bir ilke beyanıdır. Bu tavır, “Acı üzerinden siyaset yapılmaz, siyaset acıyı dindirmek için yapılır” demektir. Gündemi, Twitter’daki ‘mention’ savaşları değil, alevlerin tehdit ettiği bir zeytin ağacı, sarsıntıdan korkan bir çocuğun gözyaşıdır.
Son tahlilde, liderlik, felaket anında mikrofon kapmak değil, sorumluluk almaktır. Halk, zor gününde yanında olanı da gölgesinden medet umanı da asla unutmaz. Balıkesir’in bu zor günleri atlatacağına şüphe yok. Geriye ise kimin enkazdan siyasi rant, kimin ise insanlığa dair bir umut çıkardığının hikayesi kalacak. Ahmet Akın, kendi hikayesini sahada, halkının yanında yazmayı tercih etmiştir.